Dag 1: maandag 23 maart

Lezing van de dag: Joh. 4: 43-54

In deze tijd nu we van zoveel contacten verstoken zijn en op een zondagmorgen niet naar de kerkdienst kunnen gaan wil ik graag elke dag even stilstaan bij de lezing van de dag, te beginnen vandaag 23 maart.
En als je de bijbel dan openslaat komt dit verhaal ons tegemoet. De ambtenaar die aan Jezus komt vragen om zijn zoon te helpen, immers zijn zoon ligt op sterven. Er was slechts het woord nodig om de zoon te genezen, zo vertelt ons vandaag Johannes. En woorden van troost, van hoop, van genezing hebben wij ook in deze tijd zo hard nodig. Terwijl buiten de zon schijnt, de vogels zingen dat de lente er aan zit te komen, voel je ook de schrale wind. Vanachter het glas is het heerlijk, maar buiten moet je wel nog de winterjas aan en je muts of pet opzetten, je beschermen tegen die gure wind. Dat is niet alleen in de natuur op dit moment, het is ook wat we werkelijk moeten doen. Je schrap zetten, niet denken dat het allemaal wel goed komt en aan je deur voorbij gaat. Als de ambtenaar er niet op uit was gegaan om hulp te zoeken in die bittere en diepe nood toen zijn zoon op sterven lag, was de hoop en de toekomst vervlogen. Hij ging om zijn zoon te redden. En dat, beste mensen, wordt ook aan ons gevraagd. Het gaat niet om onszelf, het gaat om onze zonen en dochters, om onze vaders en moeders, opa’s en oma’s, broers en zusters. Voor elkaar moeten wij nu zorgen, voor elkaar moeten wij nu klaar staan. Foto’s van verpleegkundigen uit Italië staan voorgoed op mijn netvlies gebrand, getekende gezichten door de vermoeidheid, maar ook door de beschermende maskers die zij moeten dragen. Het zijn tekenen van de zorg die mensen aan mensen geven.

diaken Ronald Heinen

Dag 2: dinsdag 24 maart

Lezing van de dag Joh. 5: 1-3a; 5-16

Gisteren werd ik geroepen naar een verpleeghuis voor de ziekenzegening. De jongste zoon was als enige aanwezig bij de moeder van 100 jaar, die nu bezig was met haar laatste stukje van het leven. Of er een opname mocht worden gemaakt voor de andere gezinsleden? Natuurlijk mag dat, maar het blijft vreemd dat dit nu allemaal zo moet gaan. Het is niet meer mogelijk om samen te zijn op dit laatste moment, om elkaar vast te houden, om bij je moeder te kunnen zijn. En dan lees ik vanmorgen het verhaal van de verlamde man die genezen wordt door Jezus. "Neem je bed op en wandel", de man bevrijd van zijn verlamming stond op en kon het leven weer aan. Het verhaal mag ons moed geven om ons niet te laten verlammen door een virus, om niet neer te liggen, willoos en machteloos. Het mag ons kracht geven om te blijven opstaan en samen te geloven en te vertrouwen dat we verder gaan. Dat vertrouwen in de toekomst is hard nodig, Gisteren hoorden we dat alle evenementen tot 1 juni worden afgelast. Het betekent nog lange tijd geen vieringen, dus geen eerste communie in mei. Een feest waar zoveel kinderen en hun ouders naar hebben uitgekeken. We moeten nu alles weer opnieuw gaan plannen, maar ik weet. Er komt de dag dat we samen opstaan, dat we elkaar weer begroeten, elkaar de hand geven, elkaar omarmen. Tot die dag, blijven we elkaar maar digitaal groeten. Wees voorzichtig, kijk naar elkaar om vanaf een afstandje en blijf elkaar groeten met de ogen. Zo zien we elkaar.

diaken Ronald Heinen

Dag 3: woensdag 25 maart Maria boodschap

Lezing van de dag: Lc 1: 26 - 38 

Vandaag lezen wij een hoopvolle boodschap. Maria hoort van de engel des Heren dat zij een kind zal baren, Zij zal een zoon baren, Hij zal de zoon van de allerhoogste genoemd worden. Vanzelfsprekend is Maria bevreesd en schrikt ze van dit nieuws. Immers het is onbegrijpelijk, ze is maagd en zal een nieuw leven baren. Maar uiteindelijk beseft ze dat het niet om haar wil gaat, maar om Gods wil. Het is dan ook een vreugdevolle boodschap die we vandaag horen, een vreugdevolle boodschap die we juist in deze dagen ook hard nodig hebben. We leven in een onzekere tijd, we weten niet hoe het verder gaat, wat deze dag, laat staan de dag van morgen gaat brengen en dan weten we ook nog niet hoe lang het allemaal gaat duren. Leven met onzekerheid is niet gemakkelijk. We hebben immers graag alles in handen, willen weten hoe het verder gaat. Voor sommigen is die onzekerheid ook erg beangstigend, zeker zij die daar moeilijk mee om mee kunnen gaan. Ik denk aan een broer van een vrouw die ik gisteren sprak. Hij is blind én doof en alle communicatie kan alleen maar gaan via direct contact. De familie kan niet meer langs komen, maar gelukkig zijn er verzorgers/sters die hun taak meer dan waar maken. Maar hoe maak je duidelijk aan deze man wat er aan de hand is? Hoe kun je hem vertellen dat zijn zus in deze tijd niet langs kan komen? Het lijkt mij een bijna onmogelijke taak om te doen en toch doen mensen dit met al hun mogelijkheden. Ik kan alleen maar een diep respect opbrengen voor al die mensen en de boodschap van vandaag die we horen spreekt dan ook des te meer. We beseffen het niet, we weten niet hoe het verder gaat, maar we mogen vertrouwen hebben. De boodschap van vandaag vertelt ons dat we over 9 maanden het nieuwe leven mogen vieren, dan vieren wij het kerstfeest. Het lijkt nog zo lang, zo ver weg, maar het zal komen, het licht zal doorbreken en tot die tijd, mogen we uitkijken naar die dag.

diaken Ronald Heinen

Dag 4: donderdag 26 maart

Lezing van de dag: Joh. 5: 31-47

In deze dagen, behalve natuurlijk gisteren, horen wij Johannes spreken. En Johannes is nooit zo eenvoudig in zijn taalgebruik. Hij wil boven alles ons overtuigen dat Jezus de gezalfde, Gods Zoon is. Zijn hele evangelie is daarvan doordrongen en telkens als wij een verhaal lezen uit zijn evangelie moeten wij dat voor ogen houden. Dat Johannes vertelt vanuit het geloof in de verrijzenis van Jezus. Zo ook vandaag als we Jezus horen spreken dat God zelf Hem gezonden heeft om Gods werken te volbrengen. Jezus is de Redder van de wereld, Hij redt ons uit de diepste nood, de zonde, uit de dood. Op Hem mogen wij vertrouwen. En juist dat vertrouwen, dat geloof in redding, in licht uit een donkere tunnel hebben we in deze dagen zo hard nodig. We hebben tekenen nodig die ons laten zien dat we niet verloren gaan. Tekenen van liefde. Zo las ik het verhaal van een man bij wie in de straat een oudere man gestorven was. Veel buurtgenoten kenden hem, immers je kon altijd wel bij hem een praatje maken als de zon scheen en hij voor zijn huis zat. Er was ook altijd tijd voor een kopje koffie. Maar nu hij overleden was konden de buurtgenoten geen afscheid van hem nemen. En zo besloot de man uit de straat om op de plaats waar de oude man altijd zat een tafeltje neer te zetten met zijn foto erop en een kaarsje erbij. En zo werd op die plaats van ontmoeting toch een moment stilgestaan samen met de buurtgenoten. Ieder op gepaste afstand van elkaar, maar wel verbonden met elkaar. Zonder de oude man, maar wel diep verbonden met de oude man. Het zijn die verhalen die mij ontroeren en troost geven. Immers ze laten zien dat we door alles heen, van afstand, toch verbonden blijven. Mogen we zo ook verbonden in Jezus, degene die voor ons die bittere donkerte heeft doorbroken.

Diaken Ronald Heinen

Dag 5: vrijdag 27 maart

Lezing van de dag Joh. 7: 1-2.10.25-30

Zijn uur was nog niet gekomen, zo lezen we vandaag in het evangelie van Johannes, het voelt vandaag zo dubbel. Natuurlijk mogen we het lezen met de ogen van Johannes, zoals hij keek naar het leven van Jezus, wetend hoe het verder zou gaan. Ook wij leven vanuit die verwachting. Wij weten dat Pasen dichtbij is gekomen, dat het uur inderaad nog niet is aangebroken, maar dat het bijna voelbaar is, zo dichtbij, en toch niet aanraakbaar. We wachten en weten niet hoe lang het gaat duren, immers het uur is nog niet aangebroken.... vanavond, om zes uur geeft de paus ons zijn zegen, urbi et orbi, een zegen voor alle mensen, bijzonder omdat het normaal alleen voor kerstmis en pasen is en direct naar de pauskeuze. Maar nu op dit moment, ik hoorde dat de paus in volledige issolatie zit, alleen eet en bidt en toch voel ik dat hij verbonden is met alle mensen op deze aarde, met alle christenen, met alle mensen van goede wil. En vandaag geeft hij ons zijn zegen in deze bittere tijden. Waar we ook zijn, wie we ook zijn, wat we ook zijn, mogen we ons gezegend weten door Christus, die met ons is, die met ons meegaat, die ons draagt zelfs tot in onze diepste nood. Laten we de zegen op ons neerdalen, laten we hem ontvangen en geven we het door aan onze naasten.

 

Diaken Ronald Heinen

 Dag 6: zaterdag 28 maart

Lezing van de dag: Joh. 7: 40-53

Komt de Messias soms uit Nazareth? Het wordt in het evangelie van vandaag op zo'n toon gezegd dat je bijna meteen moet antwoorden: 'natuurlijk niet'. Uit Galilea kon toch niets goeds vandaan komen. Altijd denken mensen dat uit bepaalde winstreken, van bepaalde groepen mensen, niets goeds vandaan kan komen. Ook in deze tijd hoor je dat nog steeds zeggen, Daar komt nooit iets goeds vandaan, van die mensen moet je het niet hebben. Voortdurend schijnen mensen hun oordeel al klaar te hebben, voordat er eerst gekeken en geluisterd wordt. Maar als je goed kijkt, als je goed luistert, dan realiseer je telkens weer dat het goede vaak uit die onverwachte hoek komt. Jezus vertelt daar voortdurend over. De barmharige Samaritaan, de honderdman, de tollenaar Zacheüs. Telkens weer laat Jezus zien dat het goede op plaatsen opduikt waar we het niet hadden verwacht. Ook in deze dagen, de buren die helpen, de jongens en meisjes van de sportschool die spontaan hun hulp aanbieden om boodschappen rond te brengen. Natuurlijk kun je naar de negatieve geluiden blijven luisteren, maar laten we toch vooral het goede blijven zien.  Gisteren zegende de Paus de wereld met het heilig sacrament. Indrukwekkend was het, de eenzame paus op dat immense plein, de stilte tijdens de uitzending met geen ander beeld dan de monstrans en dan tijdens de zegen de kerkklokken en de sirenes, hemel en aarde werden verbonden met elkaar in de zegen van de paus en in de geluiden die klonken. Laten we samen blijven bidden om kracht en zegen voor alle mensen, in het bijzonder voor hen die het zo zwaar hebben in deze dagen en laten we hoop blijven houden dat het goede komt, weliicht van een plek die we niet hadden verwacht.

Diaken Ronald Heinen

 

Dag 7: zondag 29 maart

Lezing van de dag: Joh. 11: 1-45

Vandaag wordt in de kerken het bekende verhaal van de opwekking van Lazarus gelezen. Een indrukwekkend verhaal wat ons doet verwijzen naar Pasen, de dag dat Jezus zelf zal verrijzen uit de dood. Het verhaal is zo groots dat je een hele preek nodig hebt om hier bij stil te staan. Die ruimte wil ik hier, op deze plaats, niet innemen. Vandaar dat ik aandacht wil geven aan Jezus zelf in dit verhaal. We horen immers dat Jezus weende om zijn goede vriend Lazarus en dat hij huiverde bij het naderen van het graf. Huilen en huiveren, het maakt Jezus in dit verhaal bijzonder menselijk, terwijl zijn daden niets menselijks hebben, Immers doen opstaan uit de dood is niet aan mensen gegeven. Maar juist zijn wenen, zijn huiveren brengen mij dicht bij Jezus zelf. Het laat zien dat hij ten diepste betrokken is bij het leed dat Lazarus, Maria en Martha heeft getroffen. Hij staat er niet boven, maar huilt mee, de rillingen lopen over zijn rug. Hier raakt Hij Lazarus niet aan, Hij blijft op afstand staan, de steen wordt door anderen weggerold, en anderen zullen Lazarus weer bevrijden van de zwachtels en de zweetdoek. Jezus is op een afstand, maar tegelijk zo diep en intens verbonden. En natuurlijk mogen wij dan in deze dagen denken aan al die mensen die niet bij hun vader of moeder, hun geliefde kunnen zijn wanneer zij sterven. Mensen kunnen elkaar in die laatste momenten niet vasthouden. Voor velen is het niet mogelijk om even een traan bij een ander weg te halen. Mosliims kunnen hun doden niet ritueel wassen. Het is een diepe, bijna niet te bevatten pijn die velen moeten ondergaan. Wellicht kan Jezus hen en ons bijstaan en ons leren hoe wij van afstand ook ten diepste verbonden kunnen zijn. Hoe wij de dood onder ogen kunnen zien en daar door heen ook het leven blijven zien. Het duurt soms lang, soms bijna te lang. Ik las op twitter: "de klok is één uur vooruit gezet......konden we hem maar drie maanden vooruit zetten". Een mooie wens, maar we moeten helaas door de dagen en nachten heengaan, in het vertrouwen dat de tijd zal aanbreken om weer echt samen te zijn. Tot die tijd blijven we verbonden met elkaar, met God.

Diaken Ronald Heinen

Eusebiusparochie Agenda

March 2020
S M T W T F S
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Fotokrant